Hoe help je autistische mensen om zich thuis te voelen in het eigen leven? In het boek ACT en autisme: thuiskomen in je eigen leven beschrijven we hoe ACT mensen kan helpen om een waardevol leven te leiden met hun autisme. Om onze lezers alvast een inkijkje te geven organiseren we (de auteurs) op woensdagavond 25 november van 19.30 uur t/m 21.00 uur een gratis webinar, voor autistische mensen zelf, hun naasten en voor professionals.

Dit webinar start met een kort interviewgesprek over wat we met het boek willen bereiken. Daarna zal er aandacht worden besteed aan een enactivistische visie op autisme en aan het interACTiemodel. Natuurlijk gaan we ook met de deelnemers oefenen en verzorgen we een demonstratie, net zoals bij de video’s op de website, behorend bij het boek.

Er is ruimte voor 100 deelnemers, dus schrijf je snel in!

Vanuit een enactivistisch perspectief kunnen mensen niet los gezien worden van hun context, maar zijn zij actieve deelnemers in een betekenisvol netwerk van relaties. Dit betekent dat eventuele problemen in de interactie niet in de persoon zitten, maar tussen de persoon en diens omgeving. Wanneer we vanuit dit perspectief kijken naar autisme beschouwen we dit dan ook niet als een stoornis, maar als een interactiefenomeen. Deze visie kan helpen om interventies te kiezen die beter aansluiten bij de praktijk en bij de leefwereld van de persoon om zo interacties te verbeteren.

Tijdens deze lezing onderzoeken we dan ook met elkaar hoe we autistische mensen kunnen stimuleren om betekenisvolle interacties met hun omgeving en met zichzelf te onderhouden. 

Onze levensloop is te vergelijken met een uniek pad vol kronkelige bochten en hier en daar zelfs een omleiding. Tijdens deze levensweg ontvouwen ervaringen zich van moment tot moment. De verhalen die we over deze ervaringen vertellen, geven ons een beetje grip. Sommige levensgebeurtenissen zijn echter zo ingrijpend dat ze een nieuwe ‘verhaallijn’ forceren en kantelpunten worden in ons leven. Het krijgen van een diagnose kan ook zo’n kantelpunt zijn. De diagnose grijpt diep op het leven in en opent zo een ‘tussenruimte’ waar we doorheen moeten om er betekenis aan te kunnen verlenen. Tijdens dit proces kunnen we geconfronteerd worden met kwetsbaarheid en machteloosheid, maar kunnen ook schoonheid en troost tevoorschijn komen.

In deze lezing onderzoeken we met elkaar verschillende dimensies van dit proces en hoe we autistische mensen kunnen helpen om het leven met een diagnose op een betekenisvolle manier te integreren in hun levensverhaal. 

Naasten en professionals vervullen een sleutelrol in het leven van autistische mensen. Hierbij verenigen ze hun persoonlijke visie op zorg zo goed mogelijk met het systeem waarbinnen zij moeten functioneren. Binnen het sociale domein wordt de notie van zelfredzaamheid als uitgangspunt genomen van beleid. Deze notie wordt geslikt als zoete koek (want wie wil er nou niet zelfredzaam zijn?), maar zorgt voor veel verwarring in de praktijk. Want wat is zelfredzaamheid? En gaat het in het leven wel om zoveel mogelijk alles zelf doen of gaat het vooral om kwaliteit van leven? En wie bepaalt dan wat een waardevolle leven is? Hierbij is het onderscheid tussen zelfmanagement (zelf bepalen) en zelfredzaamheid (zelf doen) van belang.

Hoewel de omgeving veel invloed heeft op het feit of iemand in staat is om goed voor zichzelf te zorgen, wordt individuen het gevoel aangepraat dat zij eigenaar zijn van hun problemen. Autisme is echter niet zozeer een probleem van een individu, maar kan voor problemen zorgen wanneer het 'schuurt' in de interactie tussen het individu en diens omgeving. Daarom zou vooral de kwaliteit van het samenleven centraal moeten staan.

In deze lezing onderzoeken we met elkaar welke centrale rol de waarden solidariteit en  gemeenschapszin spelen binnen een zorgethische visie die draait om collectieve zorgzaamheid en komen zo uit bij het gelijkwaardigheidsbeginsel.

Wat is er voor nodig om in de zorg levensvolgend, levenslang en levensbreed aan te sluiten bij de hele mens in diens specifieke en dynamische dagelijkse leven?

Levensloopbegeleiding bij autisme betekent dat de zorg voor autistische mensen deze samenhang biedt en rekening houdt met de hele mens in diens context en meebeweegt met de levensloop van de persoon.

Dit komt niet alleen de persoon zelf ten goede, maar ook het netwerk van mensen hier omheen, de levensloopbegeleider en uiteindelijk natuurlijk ook de hele samenleving.

Mensen die leven met autisme leveren de diversiteit die nodig is om een samenleving extra krachtig te maken. Een bevolking moet namelijk divers zijn om te overleven en te ontwikkelen. Complexe problemen worden eerder opgelost wanneer mensen verschillende cognitieve stijlen, achtergronden en persoonlijkheden hebben en vernieuwing ontstaat vaak juist bij mensen die op een originele manier denken. Een gezonde samenleving heeft dus baat bij verschil tussen mensen, die op verschillende manieren (met elkaar) betekenis mogen geven aan hun ervaringen.

In deze lezing onderzoeken we met elkaar hoe levensloopbegeleiding autistische mensen helpt hun meerwaarde aan de samenleving te laten zien en zo tevens een bijdrage levert aan meer sociale cohesie.

Staat uw specifieke vraagstuk of onderwerp hier niet tussen? Zingeving bij autisme is een breed thema met veel diepgang. Heeft u zelf een bepaald onderwerp, of een actuele casus waar u mij graag over wilt horen spreken? Dan denk ik graag met u mee.

Wanneer het raakt aan een zingeving bij autisme en dus aan de zoektocht naar een zo betekenisvol mogelijk leven met autisme, kunnen we in overleg een lezing op maat samenstellen.